قاصدک من

من جرات نوشتن ندارم

my-ghasedak — Sat, 13 Sep 2008 20:23:27 GMT

قلم به من نگاه می کند

کاغذ هم

و دلی که پر از درد است

و یک دنیا حرف....

ولی من جرات نوشتن ندارم.

۸۷/۶/۲۲

نوشتن

my-ghasedak — Sat, 13 Sep 2008 20:21:59 GMT

چندیست که دگر ز نوشتن نهراسم

و در این گنبد دوار کسی جز حق تعالی نسپاسم

هراسم ز نوشتن نه از آن بود که نوشتن نشناسم

هراسم ز آن بود که به نوشتن همه من را بشناسند

اینک که رسوای عالم گشته ام

چه باک از نوشتن

می نویسم....

که از هیچ نهراسم.

۸۷/۶/۱۵

انتظار

my-ghasedak — Sat, 13 Sep 2008 20:20:37 GMT

آرزو دارم پرنده بودم

در قفسی

نشسته تو انتظار

هر نفسی

نه انتظار آب و دونه

خدا خودش می دونه

تو انتظار مردن

فرار روح از بدن

نجات از زندونی

به اسم تن

تو انتظار پرواز

به قیمت زندگی

رهایی از بندگی

تمام زندگیم و

غمار می کردم

به همین سادگی

۸۷/۶/۱۳

حسرت

my-ghasedak — Sat, 13 Sep 2008 20:18:35 GMT

بغض و حسرت

اشک و آه

باد لعنت بر این سرنوشت سیاه

که با یک نگاه

شدش تباه

۸۷/۶/۷

my-ghasedak — Sat, 13 Sep 2008 20:17:08 GMT

الهی که قلبم بگیره، بگیره

یه لحظه تو یادت بگیره،بمیره

نگاهت یه لحظه نمیره ،نمیره

ز یادم تا جونم بگیره، بگیره

اعتراف...

که قلبم اسیره ، اسیره

حتی اگه بمیره ، بمیره

بازم اسیره

نمی خوام که قلبم تو اسیری بمیره

الهی که چشمی نبینه که قلبی،اسیری بمیره.

۸۷/۴/۱۱

بی وفایی دوستان

my-ghasedak — Sat, 13 Sep 2008 20:14:49 GMT

در چمنزاری تنهایی می نشینم و غرق در گذشته می شوم و به یاد می آورم بی وفایی دوستان را گاه آگاه ، گاه نا آگاه به گل نگاه می کنم سرخیش یاد آور حرارت عشق جوونی و به آسمان نگاه می کنم لطافتش یاد آور اون همه مهربونی و به رود.... یاد خودم می افتم یاد شنها،سنگها و دوستانی که چون آب ،روانند و همه حس سنگ را می گیرند و به گل و آسمان زندگی می بخشند زندگی من را...!

یاد تو ،رویای تو

my-ghasedak — Sat, 13 Sep 2008 19:19:36 GMT

راه می رفتم ، تنها

نم نمی باران زد

باز هم مرور خاطرات

می شوم مبهوت و مات

سحر باران ، بوی نم ، یاد تو

غرق در رویا شدم

یاد تو ،رویای تو

۸۷/۵/۵

برگ خشک پاییزم

my-ghasedak — Sat, 13 Sep 2008 19:16:18 GMT

برگ خشک پاییزم

همین روزا می ریزم

عشقت،دلیل حال روزم

سبز بودم،شدم زرد

گرم بودم،شدم سرد

اما تو

یه درختی ،یه درخت

زرد نمی شی ،سرد نمی شی

تو دوباره گل میدی،برگ میدی

سبز می شی،گرم می شی

اما منم اون

برگ تر و تازه

که همه هستیش و تو پاییز می بازه

زندگیم همش دو روزه

مثه پروانه عاشق که همه پراش می سوزه

تویی که

تو رسیدن به بهار

میکنی برگها رو غمار

می بازی هزار هزار

آره! ما خشک می شیم می ریزیم روی زمین

اما تو بی برگ می شی ، فقط همین!

ما زرد می شیم ، خشک می شیم

تا بمیریم .....

می میریم توی خزون

توی آغوش باد مهربون

می رسیم به آسمون

حالا سرم و بالا می گیرم

آخه عاشق می میرم

آخه عاشق می میرم.......

۸۶/۸/۲۲

آرزوهای محال

my-ghasedak — Mon, 08 Sep 2008 22:51:18 GMT

می دونم گرفتن دستات محاله

جرم من کندن اون انار کاله

عشق تو برام محاله

پریدن بدون باله

آره دلم زلاله

اما پریدن بدون باله

اینطور رسیدن،برام محاله

ای خدا،پریدن چقدر که سخته،رسیدن چه قدر سخت تر

می پری یا میشی پرپر.

زندگی

my-ghasedak — Mon, 08 Sep 2008 22:50:18 GMT

زندگی جایی بین تولد و مرگ است. زمانی که از رحم بیرون می آیم و گریه میکنم زندگی آغاز می شود وبا گذشت هر ثانیه به مرگ نزدیک می شوم. قانون طبیعت : هر شروعی پایانی دارد و این یعنی فلسفه هستی ، اگر پایان نبود شروع معنی نداشت. شروع مال من نیست پایان هم همینطور ؛ نه شروع می کنم و نه پایان می دهم . شروع می شوم و پایان داده می شوم بی هیچ اختیاری . اما فاصله بین این شروع و پایان از آن من است، یعنی زندگی ،تنها چیزی که بعد از شروع، بطور موقت به من سپرده می شود و می توانم با اختیار بسازم ، بنویسم و رقم بزنم سرنوشت را ، لحظه لحظه با عشق و ایمان .